Andy Coomans heeft een opvallend heldere blik op waardecreatie. Niet het type waarde dat in kwartaalcijfertjes past, maar de diepere laag die voorafgaat aan omzet, winst en multiples. Volgens hem groeit duurzame bedrijfswaarde wanneer een organisatie laat zien hoe ze denkt, waarom ze keuzes maakt en welke richting ze neemt.
Video is daarin geen marketingtool, maar een stuk bedrijfskern.
Video als drager van vertrouwen
De meeste bedrijven starten met video omdat ze meer bereik of meer leads willen. Maar wie video enkel beschouwt als “een kanaal”, onderschat het mechanisme dat eronder ligt.
Video draagt vertrouwen. Het maakt een bedrijf leesbaar.
Mensen zien niet enkel wat je verkoopt, maar ook wie je bent en hoe je denkt.
Het is de enige vorm van communicatie die toon, nuance, twijfel, overtuiging en menselijkheid tegelijkertijd kan overbrengen.
Wanneer een bedrijf die laag zichtbaar maakt, ontstaat er een soort asymmetrie: klanten, medewerkers en zelfs kandidaten begrijpen je al vóór ze met je praten. Daardoor worden gesprekken korter, beslissingen sneller en relaties duurzamer.
Het ritme dat geloofwaardigheid bouwt
Coomans benadrukt vaak dat ondernemers geen briljante oneliners nodig hebben, maar ritme. Waarde ontstaat door consistentie — de herhaling van heldere ideeën, uitgesproken over maanden en jaren.
Video maakt dat ritme schaalbaar.
Het bewaart je beste uitleg en laat die eindeloos circuleren, zelfs wanneer jij met iets anders bezig bent.
Een bedrijf dat structureel publiceert, bouwt een herkenbare denkkracht. Dat is precies wat medewerkers, klanten en investeerders gebruiken om stabiliteit en betrouwbaarheid te herkennen.
De verborgen impact: medewerkers die leren spreken met impact
Er zit nog een bijkomend voordeel dat vaak onderschat wordt: je bouwt een skill in je organisatie.
Wanneer medewerkers regelmatig voor de camera staan — of zelfs maar betrokken worden bij video — ontwikkelen ze een vermogen dat cruciaal is in moderne bedrijven: helder, kernachtig en menselijk communiceren.
Dat heeft verrassend concrete effecten.
Teams worden duidelijker.
Salespresentaties worden sterker.
Interne discussies worden efficiënter.
Medewerkers worden comfortabeler in hun rol als vertegenwoordiger van de organisatie.
Wie camera-impact leert, leert ook zakelijke impact. Het is een vaardigheid die niet verdwijnt wanneer de campagne stopt, maar zich vertaalt naar betere gesprekken, betere presentaties en uiteindelijk betere bedrijfsresultaten.
Video als intellectueel kapitaal
Hier raken Andy’s visie en de manier waarop ik zelf naar video kijk elkaar perfect: wanneer je video systematisch inzet, verandert het in intellectueel kapitaal. Een asset die niet slijt, maar groeit door gebruik.
Het is een bibliotheek van je expertise, je keuzes en je cultuur.
Voor verkoop.
Voor rekrutering.
Voor interne kennisdeling.
Voor investeerders die willen zien hoe je denkt, niet alleen wat je verkoopt.
Een bedrijf met een heldere videobibliotheek toont transparantie, maturiteit en leiderschap — parameters die investeerders rechtstreeks laten doorwegen in waardering.
De onderstroom die waarde creëert
Investeerders, medewerkers en klanten kijken allang verder dan omzet en marge. Ze zoeken voorspelbaarheid, denkkracht en cultuur. Video documenteert precies die onderstroom.
Een leider die helder communiceert: stabiliteit.
Een team dat zichtbaar op dezelfde lijn zit: alignment.
Een organisatie die haar denken deelt: geloofwaardigheid.
Niets daarvan is “marketing”. Het is de infrastructuur van vertrouwen.
De kern
Video maakt je bedrijf meer waard omdat het een paradox oplost: jij kunt jezelf maar één keer uitleggen, maar video kan dat eindeloos herhalen zonder dat de kwaliteit afneemt.
Het maakt denkkracht schaalbaar.
Het maakt medewerkers sterker.
Het maakt leiderschap zichtbaar.
Het maakt vertrouwen meetbaar.
En het maakt waarde niet alleen voelbaar, maar ook aantoonbaar.
Wanneer bedrijven dat beginnen doorzien, verschuift video van een kostenpost naar een structurele bouwsteen. Een asset die blijft renderen, zelfs wanneer alle campagnes stilliggen.
